وَ أَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ الَّتِي كُنْتُمْ تُوعَدُونَ » « 1 » . « 2 » به خدا سوگند ! هر آينه فرشتگان بر ما نازل مىشوند و بر فرشهاى ما قدم مىگذارند . آيا [ اين آيه از ] كتاب خداوند متعال را نخوانده‌اى كه : « همانا كسانى كه گفتند : پروردگار ما خداى يكتاست آن گاه [ بر آن ] پايدارى نمودند ، فرشتگان بر آنان فرود مىآيند [ و گويند ] كه مترسيد و اندوه مداريد و شما را مژده باد به آن بهشتى كه نويد داده مىشديد » . امام عليه السلام پس از آن كه با سوگند ، رابطهء استوار خود با فرشتگان را بازگو مىنمايد ، با تلاوت آيه‌اى از قرآن ، تعجّب حُمران را بر نمىتابد ؛ زيرا بر اساس اين آيه ، فرشتگان ، بر همهء آنانى كه به توحيد باور دارند و در راه توحيد ، استوارگام هستند ، فرود مىآيند ، و به يقين ، امامان عليهم السلام در اوج چنين باورى هستند و نمىتوان رابطهء آنان با فرشتگان را انكار كرد . شرط ارتباط با فرشتگان شرط رابطه با فرشتگان ، باور داشتن به خداوند و پايدارى و تحمّل مشكلات در راه رسيدن به اوست . امّا چگونه مىتوان خدا را باور كرد و در راه او پايدار بود ؟ و چرا همهء مؤمنان ، به اين مقام نمىرسند ؟ سَلّام ، يكى از راويان حديث ، در گزارشى از گفتگوى حُمران بن اعيَن با امام باقر عليه السلام ، مىگويد : حمران ، به امام باقر عليه السلام از نااستوارى مؤمنان ، شِكوه كرد كه : چرا وقتى در نزد شما هستيم ، دل‌هايمان آرام است و جان‌هايمان از دنيا بُريده مىشود و . . . ؛ امّا وقتى از پيش شما مىرويم و با مردم و تجّار ، همنشين هستيم ، دنيادوست مىشويم ؟ امام باقر عليه السلام مىفرمايد :

--> ( 1 ) . سورهء فصلت ، آيهء 30 . ( 2 ) . بصائر الدرجات ، ص 91 ، ح 3 ؛ بحار الأنوار ، ج 26 ، ص 352 ، ح 5 .